• Op werkdagen vr 18:00 uur besteld, morgen in huis
  • Gratis verzending boven 20,-
  • Gratis jubileumkalender
Terug naar het overzicht

Hoe verbonden ben jij?

Op 26 september 2014 was het weer zover: de Dag van de Trainer! Tijdens de opening merkte Monique Lindzen treffend op dat deze jaarlijks terugkerende dag een traditie begint te worden. Ik herken dat bij mijzelf, de behoefte om weer even in verbinding te komen met het vak en de collega’s. Een dag waarop ik elke keer weer even op scherp gezet wordt, alsof het een jaarlijkse APK-beurt betreft, een resetmoment. Het thema vond ik dan ook meer dan passend. Maar hoe verbonden zijn wij nog met elkaar, de trainingen die we geven en met de mensen om ons heen?

Op het moment dat we met zo’n 400 mensen, trainers, facilitators, vaders, moeders, broers, zwagers en zussen, in de plenaire hal zaten, voelde ik mij verbonden. Ik voelde mij verbonden met het vak, de mensen om mij heen en met de ouder wordende vrouw in het prachtige verhaal van Eric van der Steen. Ook de vrouw in het verhaal was verbonden. Verbonden met het leven en de melodie die haar daarin begeleidde. Ik moest denken aan mijn melodie.

Verbinding houden
Wat de Dag van de Trainer mij heeft meegegeven is een welkome herinnering om vast te houden aan mijn melodie. Om verbinding te houden met mijzelf en anderen om mij heen. En hoe logisch dit wellicht ook klinkt, ik denk dat men deze verbinding onbewust snel verliest. In het dagelijks ritme kunnen wij onszelf verliezen in frustraties, de opdrachten die wij aannemen, een politiek spel in organisaties of een keuze voor gemakkelijk en praktisch in plaats van een keuze voor hetgeen dat past bij onze passie. Ook in het contact met anderen zou ik graag zien dat men zich meer verbindt. Eens écht contact maakt. “Hé! Hoe is het?”, resulteert te vaak in een obligatie van “Ja, goed en met jou?”.

We leven denk ik hierdoor langs elkaar heen. Hebben we dat zelf door? Ik denk het niet. Het is tenslotte niet voor niets dat een persoon met een bord “Free Hugs” ons wat nerveus kan maken. Knuffelen met een wildvreemde? Geen denken aan! En dat terwijl we tegelijkertijd zó’n behoefte hebben aan écht contact, aan verbinding. Ook met de “Harry’s” om ons heen, zoals Jitske Kramer de minderheid noemt wanneer het aankomt op ‘democratie’. Haar energieke en speelse workshop liet men ervaren hoe echte democratie werkt. Hoe ook de stem van de minderheid gehoord kan worden, om samen tot een oplossing te komen. Een oplossing waar zich vervolgens iedereen aan kan binden. Een oplossing die meer kans van slagen heeft.

Omarm je kwetsbaarheid
Maar echte democratie vraagt kwetsbaarheid. Het vraagt men zich open te stellen voor de ideeën en gedachten van anderen. Het vraagt de “Harry’s” om zich uit te spreken en een ieder om wat water bij de wijn te doen. En kwetsbaarheid kan knap lastig zijn. Judith Budde gaf daar echter inspirerende handvaten voor. Tijdens haar workshop leerden we de meerdere ‘ikken’ van onszelf kennen. Misschien heb je wel een kant in jezelf die wilt gaan voor de winst, het succes en de faam die dit met zich meebrengt.

Hoe sterk is deze kant vertegenwoordigd in jou? Hoe snel of vaak maakt deze kant zijn intrede in bepaalde situaties? En kan het soms meer opleveren als je deze kant meer laat communiceren of samenwerken met de compassievolle en geduldige kant van jezelf? Durf je jouw verschillende kanten te erkennen en jouw kwetsbaarheid te delen met anderen, om het vervolgens in te kunnen zetten als kracht? Kracht voor jezelf, maar ook voor je team. Voor de reis die je samen of alleen aflegt. Na de Dag van Trainer heb ik het weer scherp: blijf dicht bij jezelf en omarm je kwetsbaarheid. Alleen zo kan je jouw eigen melodie horen. De melodie die je richting geeft, die je authentiek maakt. De melodie die past bij jouw reis. En om af te sluiten met de woorden van Anje-Marijcke van Boxtel: Wat is jouw reis?

Door: Patty Tomey
 
Copyright 2017 - Sitemap