• Op werkdagen vr 18:00 uur besteld, morgen in huis
  • Gratis verzending boven 20,-
  • Gratis jubileumkalender
Terug naar het overzicht

Wat je kunt leren van je stuurse gedachtes

Toen ik het gebouw van een klant verliet en richting de glazen entree van de parkeergarage liep, zag ik aan de andere kant een tamelijk gezette dame naar binnen lopen. Vlak voor mijn neus liet ze de deur dichtklappen. Ik moest mijn tassen neerzetten en met het kaartje de deur ontsluiten, een heel gedoe.

De strijd tussen wraak en vergeven
‘Waarom houdt ze nou de deur niet even open voor me?’ dacht ik stuurs. Eenmaal binnen zag ik haar wanhopig kijken naar de betaalmachine, alsof ze zo’n apparaat voor het eerst zag. Misschien uit wraak over het deurincident of misschien door al mijn foute overtuigingen negeerde ik haar mogelijke hulpvraag en rekende ik af in de andere automaat. Ik nam de trap, zij ging met de lift naar beneden de gewelven in.

Mijn auto stond achterin de garage en ik hoorde de vrouw achter me lopen. Sterk gonsde in mijn hoofd de afkeuring van haar on-galante daad en het goedpraten van mijn eigen gedrag om haar te laten tobben bij die automaat. Twee gedachten renden op de finish af: “Waarom zou ik haar helpen met de betaalautomaat als ze niet eens de moeite neemt de deur open te houden?’ en “Eigenlijk doe ik net zo onattent als zij”.

Klaar met die lelijke gedachtes
De eerste gedachte won, en dat was mijn grootste fout die dag. ‘Ik ben wel gek, maar niet goed,’ schreef ooit Liesbeth den Uyl in haar boek. Zo, dat was beslist, ik kon weer verder met een gesust hart.

Maar om uit de garage weg te komen moest ik in de richting van de dame rijden en ik zag haar een aantal keren achter haar auto heen en weer lopen. Eenmaal dichterbij zag ik dat de wagen ernaast zo dicht tegen de hare stond geparkeerd, dat ze er onmogelijk tussen zou kunnen om in te stappen. Vanaf de andere kant over de pook heen klimmen zou ook niet echt gaan lukken, gezien haar fysiek. Wat te doen?

Mijn eerste en diepste impuls was helpen! en direct erna kwam het beeld van de deur die voor mijn neus dichtsloeg. ‘Klaar nu met die lelijke ideeën’, ik stapte uit.

De wereld is niet zwart-wit
Ik liep op haar af en zei: ‘dat wordt niet wat, daar kunt u nooit tussen. Laat me u helpen?’ Opgelucht gaf ze mij de sleutels en ik wurmde me tussen het dak en het portier door (je kent het vast) in een beweging. Nadat de auto bevrijd was, bedankte ze me uitvoerig en begon ze een hartelijk gesprekje. Van onattent evolueerde ze op slag in een leuk mens.

Onderweg voelde ik me waarschijnlijk net zo blij als de dame die ik had mogen helpen, want ik bedacht opgewekt dat (mezelf) vergeven beter is dan wraak nemen. Blijkbaar is het verschil tussen die twee fenomenen meer een kwestie van kiezen vóór het welzijn van de ander én het mijne, in plaats van kiezen tussen het welzijn van de ander of het mijne. Die fout maak ik niet meer.

Je ziet dat onze groei begint met kleine stapjes in de goede richting.

Jan Stans is trainer/coach en eigenaar van de Stans Groep BV.

In deze ‘blogstafette’ lees je de bijzondere, persoonlijke verhalen en verrassende inzichten van enkele sprekers. Want laten we wel wezen: spreker op de Dag van de Trainer word je niet zomaar! Volgende week is de beurt aan Axelle de Roy. Zij vertelt over de groeipijn van feedback krijgen en hoe je daarmee omgaat. Houd onze website in de gaten, volg ons op Twitter of abonneer je op onze nieuwsbrief.
Copyright 2017 - Sitemap