Op de eerste dag na het overlijden van zijn vader begon Daan Heerma van Voss hem brieven te schrijven, naast de kist. Een jaar lang bracht hij zijn vader vervolgens in herinnering in e-mails, verzonden naar de andere kant. Mails over zijn jeugd, familie, vrienden, de aard van herinneringen en de levensverhalen die we onszelf vertellen. Het schrijven leerde hem hoe om te gaan met rouw, dat vreemde, golvende verdriet waar iedereen mee te maken krijgt en waarvan niemand weet wat hij ermee moet. De brieven verslaan die desolate tijd, en gaan ook over opgroeien in een complex gezin, over loyaliteit, over hoe tegen de klippen op van iemand te houden. ‘Er was een bodem verdwenen waarvan ik niet eens wist dat hij bestond. Maar dat weet ik dankzij deze brieven wel.’
