MINDER = MEER

Het schrappen van bezittingen en bezigheden kan veel rust en ruimte geven. Van consuminderen tot digiminderen: vier mensen over de vreugde van een eenvoudiger bestaan.

'Alles wat ik met me meedraag, is een handbagagekoffertje.'

IRIS SCHLAGWEIN (1986), schrijver en inspirator, leeft uit één tas. ‘Mijn vriend en ik hadden samen net een huis gekocht toen de relatie uitging. Omdat ik me niet meteen weer wilde vastleggen op een nieuwe plek, heb ik mijn spullen achtergelaten en ging ik op huizen passen. Dat beviel zo goed dat ik dat nu al vier jaar doe. Per jaar woon ik op zo’n veertien plekken, steeds in een nieuwe omgeving waar ik op onderzoek uit kan. Zo zat ik twee maanden in een minuscuul dorp in Limburg, zonder supermarkt, maar met een heerlijk bos en een lokale vlaaienboer waar je kon koffiedrinken. Ik heb veel gemediteerd, gelezen en gesport en me geen seconde verveeld of eenzaam gevoeld. Doordat ik geen woning heb, betaal ik veel vaste lasten niet en hoef ik maar weinig te verdienen om rond te komen. Zo kan ik me bijvoorbeeld wijden aan schrijven, iets dat ik heel graag doe. Mijn tweede boek, Vlieg vrij, gaat over het loslaten van angsten om je zo vrij als een vogel te voelen. Ideeën over hoe je op mijn leeftijd hoort te leven heb ik losgelaten; ik vind het ontzettend fijn dat ik niet weet wat ik over een jaar doe. Alles wat ik met me meedraag, is een handbagagekoffertje. Dat lichte leven geeft me de vrijheid om snel te bewegen en schept de mogelijkheid voor avonturen en verrassingen. Je kunt me overal ter wereld neerzetten, ik voel me snel thuis, als ik maar thee kan zetten en de keukenkastjes met mijn boodschappen kan vullen. En als ik de wifi code ken, ook belangrijk!

'Geen sociale media op mijn telefoon, geen pushberichten, geen schermpjes in mijn slaapkamer, en soms zet ik dagenlang mijn smartphone uit.'

JOHAN VAN HOUTEN (1982) ging ‘digiminderen’ en voelt zich nu veel meer verbonden met de mensen om hem heen. ‘Omdat ik wilde weten of ik zonder kon, gingen alle schermen een heel jaar het huis uit. Ik nam een vaste telefoon en zelfs een typemachine, maar daarop schrijven was wel erg omslachtig. Toen mocht de offline laptop weer terug. Al snel werd ik onrustig. In plaats van driehonderd berichtjes per week kreeg ik er opeens nul. Feestjes, mails, chats met de voetbalclub, ik miste van alles. In de rij bij de supermarkt voelde ik mijn broekzak trillen, terwijl mijn telefoon er niet in zat, en na een droom waarin ik stiekem online ging, werd ik badend in het zweet wakker. Allemaal normale afkickverschijnselen, zei een verslavingsdeskundige. Ik moest er gewoon doorheen. Dat bleek te kloppen. Na verloop van tijd ging ik beter slapen, ik voelde me fitter en meer ontspannen, kon me beter concentreren en deed mijn werk effectiever. Ook hing ik binnen tien minuten de keukenkastjes recht – een klus waar ik al jaren tegenaan hikte. De verveling en eenzaamheid vond ik moeilijk te accepteren, maar door te wandelen of gewoon te gaan zitten, leerde ik: dit mag er ook zijn. Dit is óók leven. Ik ben weer online gegaan, omdat de huidige wereld daarom vraagt. Maar ik ga wel veel bewuster om met digitale middelen. Geen sociale media op mijn telefoon, geen pushberichten, geen schermpjes in mijn slaapkamer, en soms zet ik dagenlang mijn smartphone uit. Ik ben meer aanwezig in het hier en nu en heb diepere contacten met mensen. Als je niet alles al van Facebook weet, heb je veel meer te bespreken.

'Bij ons vind je geen afwasmachine, wasdroger, espressoapparaat of woondecoratie.'

GERA VAN DEN BERG (1975), moeder van vijf, past het minimalisme toe in haar gezin. ‘Een jaar of negen geleden dacht ik: ik woon hier in een speelgoedparadijs in plaats van in mijn eigen huis. Ik ben de hele dag aan het puinruimen, en waarmee spelen de kinderen nou écht? Ook hadden mijn man en ik een paar documentaires over de uitputting van de aarde gezien, over de grondstoffen die worden verbruikt voor al onze onnodige spullen. Aan dat systeem wilden we niet meer meewerken. Om los te komen van het eindeloos consumeren hebben we flink wat opruimrondes gehouden. Ik ben begonnen met kleine projectjes, zoals de keukenla en mijn handtas. Hoeveel kurkentrekkers en nagelschaartjes heb je nodig? We zijn gaan doneren, repareren of hergebruiken en – als allerlaatste optie – weggooien. Nu leven we alleen met wat we echt noodzakelijk vinden. Bij ons vind je geen afwasmachine, wasdroger, espressoapparaat of woondecoratie. Ik kijk heel kritisch naar wat er ons huis binnenkomt, en we gaan heel zuinig om met de spullen die we wél hebben. Zo is er veel meer rust en overzicht ontstaan. En tijd, want alles wat je niet hebt, hoef je ook niet op te ruimen of te onderhouden. Zo heb ik een droom kunnen verwezenlijken: mijn eigen bedrijf Op Orde! Doordat we zo’n simpel huishouden hebben, waarin we geen koophonger hoeven te stillen, ben ik anders naar de wereld gaan kijken. De kinderen, vrienden, vrijwilligerswerk, genieten van een wandeling: dát zijn de dingen die ertoe doen. Minimalisme is een lifestyle. Het gaat erom dat je leeft vanuit “genoeg”, tevreden, met aandacht. Voor de kinderen werkt het ook: één gietertje in plaats van een hele zandbak vol geeft veel meer focus en spel. Met de pubers is het onderhandelen, maar ze zijn blij met één paar dure sportschoenen, één mooie rugzak, een goeie laptop. Beter dan stapels spullen waar hun toch al zo chaotische puberbrein door wordt afgeleid.’

‘Als meisje droomde ik al van een klein huis met kippen en mijn eigen moestuin.'

Dankzij haar Tiny House kan MARJOLEIN JONKER (1975) leven volgens haar waarden. ‘Als meisje droomde ik al van een klein huis met kippen en mijn eigen moestuin. Dat wilde ik. Back to basic: minder water en energie gebruiken en beter voor de aarde zorgen. Onze westerse manier van leven is onhoudbaar; wij mensen doen of we het alleenrecht op de planeet hebben. Dat moet anders en daaraan wil ik mijn steentje bijdragen. Ik nam de beslissing om in een Tiny House te gaan wonen. Het was een enorm avontuur, uit mijn comfortzone, maar wat heb ik veel geleerd. Het heeft me echt doen beseffen hoeveel er mogelijk is als je hart ervoor openstaat en je bereid bent te doen wat nodig is. Het heeft me ook veel meer gebracht dan ik van tevoren verwachtte. Want inmiddels heb ik niet alleen dat leuke kleine huisje, maar ook mijn eigen bedrijf, de landelijke stichting Tiny House Nederland. De godmother van de Tiny House-beweging in ons land word ik weleens genoemd. Het kan raar lopen … Terwijl ik eigenlijk best introvert ben, sta ik nu voor zalen vol mensen mijn verhaal te houden over datgene waar ik met hart en ziel in geloof: de Tiny House-filosofie. Die gaat ervan uit dat we ons meer verbonden voelen met de natuur en er beter voor zorgen als we op een plek wonen waar die natuur tastbaar aanwezig is. Waar je met je blote voeten in het gras staat als je de deur uit stapt. Waar je vogels hoort fluiten en vlinders kunt tellen. Ik heb geen kinderen, ook nooit een kinderwens gehad. Maar aan het einde van mijn leven wil ik wel kunnen terugkijken en zien dat het zin heeft gehad dat ik hier was. Dat ik de wereld een tiny beetje beter heb gemaakt. Dankzij mijn huisje kan ik leven volgens mijn waarden: eenvoudig, met veel natuur om me heen en een kleine ecologische voetafdruk. Dat maakt me een gelukkig mens.’

- Dit is een artikel uit de luxueuze bookazineserie: Vandaag nog... en anders morgen!